Terier szkocki, zwany u nas szkotem to mały piesek, o mocnym ciele na krótkich łapkach, charakterystycznej długiej i wąskiej głowie, która ma krzaczaste brwi i brodę. Sterczącym ogonie i przeogromnym sercu. Najczęściej widzimy terier szkocki w kolorze czarnym ale występuje też w kolorze pręgowanym i pszenicznym w różnych odcieniach. Pies ten jest bystry i chętny do nauki i zabawy. Nielubiący monotonii i powtarzania wykonanych komend. Jest samodzielny i sprawia wrażenie psa myślącego. W chwili obecnej stał się psem o charakterze, przyjaciela rodziny. Lubi przebywać na łonie natury, przekopywać teren na którym się znajduje, zaglądać do nor i biegać za wszystkim co się rusza.
Terier szkocki jest zaczepny i nieustępliwy, wobec innych psów. Umiejętności myśliwskich to bardzo mało ma, ale zaciekłość ma olbrzymią. Jest trudny w szkoleniu, i w dodatku jest bardzo pamiętliwy. Nigdy nie zapomina o umiejętnościach które zdobył. Lubi ludzi ale do obcych podchodzi nie pewnie.
Ten pies uznaje tylko jednego właściciela i jest w pełni oddany właścicielowi. Psy z charakter, których towarzystwo sprawia dużą przyjemność.
Długość życia: ok. 14,5lat
Pies wzrost: do 28cm
Pies waga: 11-13 kg
Suka wzrost: do 26cm
Suka waga: 9-11 kg
BUDOWA CIAŁA
Długa głowa.
Szczęki mocne, zgryz ma nożycowaty, pełny.
Zęby ustawione idealnie pionowo.
Oczy ma podobne do migdała, szeroko rozstawione, ciemnobrązowe
Uszy u tych psów są szpiczaste, wąskie. Jeżeli pies ma uszy zbyt wąsko osadzone lub szerokie u nasady to jest to dużą wadą.
Szyje ma średniej długości przechodzącą w długie skośne łapki
Tułów psy te mają mocno zbudowane ale stosunkowo krótkie. Grzbiet prosty.
Klatka piersiowa jest dobrze zaokrąglona zwężająca się ku mostkowi. Przedpiersie jest wydatne, wysunięte przed krótkie kończyny przednie.
Łapy mają opuszki, wysklepione palce. Łapy są trochę większe od tylnich.
Ogon ma średniej długości. Prosty i wysoko osadzony.
CIEKAWOSTKI
Terier szkocki z Terrierem West Highland White jest na etykiecie whisky Black & White
Prezydent USA George W. Bush lubi terriery szkockie.
Terier szkocki jest podatny na chorobę dziedziczną, nazwaną scottish cramp. Ta choroba objawia się drżeniem mięśni kończyn i zaburzeniami motoryki.
Teriery szkockie, inaczej nazywane terierami z Aberdeen to rasa o długiej i bogatej historii. Pierwotnie, hodowane były głównie, jako psy do polowań. Zresztą, takie przeznaczenie miały początkowo wszystkie rodzaje tej grupy psów. Jeżeli chodzi o typ szkocki, to były one przydatne w łapaniu wydr, lisów, czy też borsuków. Dość często, ich zadaniem była likwidacja szkodników. Ówcześni hodowcy nie przywiązywali wagi to konkretnych cech swoich pupili. Nie dbali o ich wygląd ani zachowanie detali, wskazujących na daną rasę. Dopiero, gdy zaczęto upowszechniać specyfikację rasową i wyodrębniać grupy FCI, właściciele terierów, skupili się na określeniu, który z nich nadaje się na przedstawiciela terierów szkockich. Mniej więcej, w okresie tych przemian, teriery szkockie zaczęły ewoluować w psy salonowe. Spędzając kolejne lata w wygodnych wnętrzach, rozpieszczane przez swoich opiekunów, nie nadają się już do udziału w polowaniach. Świetnie natomiast prezentują się, jako wierni przyjaciele.
Wygląd teriera szkockiego wydaje się być nieco zabawny. Wszystko spowodowane jest jego długą bródką, która dziwnie współgra z poważnym i inteligentnym spojrzeniem. Oprócz sympatycznej aparycji, pies ten ma także przyjemne usposobienie. Jest nad wyraz spokojny i stateczny. Łatwiej przywiązuje się do stałego opiekuna, niż do innych psów. Pozostałością po dawnych obławach, jest jego odwaga i niechęć do zwierząt. Utrzymanie teriera szkockiego jest dość proste, dlatego poleca się go początkującym hodowcom. Nie wymaga szczególnej pielęgnacji, nie ma potrzeby nadmiernego ruchu. Należy go jedynie regularnie trymować, aby zachować dobrą kondycję sierści. Wymagania żywieniowe teriera szkockiego nie są wygórowane. Ze względu na niewielkie rozmiary, nie je dużo. Zbilansowaną dietę zapewni mu mieszanka wysokiej jakości mięsa i gotowanych warzyw. Jako terier, a więc pies o bujnym temperamencie, może potrzebować właściciela o równie silnym charakterze. Wychowanie psa nie jest jednak trudne, jeżeli będziemy zachowywać konsekwencję i wymagać posłuszeństwa.