Psy te miały dość ciemną maść, by w mrokach nocy być mniej widoczne dla kłusowników, a ważyły od 60 do 70 kg. Wielu kynologów z tamtych lat uważało, że w psach tych przeważa krew buldoga, inni natomiast sądzili, że psy te to wykapany mastiff. W początkach XX w. dokonano ostatecznej poprawki charakteru owych samodzielnych, nieustraszonych psów. Przy okazji przez kolejne skrzyżowania z mastifarni i buldogami nadano rasie jednolity wygląd, (o co wcześniej było dość trudno ). W 1920 r. powstał w Anglii związek miłośników policyjnych bullmastiffów, a w cztery lata później brytyjski Kennel Club uznał tę rasę dzielnych czworonogich stróżów prawa. Pierwszy czempion tej rasy, pies Farcroft Silvo, był w owych latach na tyle popularny, że jego imię uchodziło często za synonim całej rasy (tak jak dziś jest to choćby z Lassie i owczarkiem szkockim collie). W 1931 r. brytyjski wzorzec przyjął także American Kennel Club, a w 1948 r. pierwszy pies tej rasy dotarł do Francji, i stamtąd rasa pomału rozpowszechniła się na całym kontynencie europejskim.