Już przed setkami lat żyły psy, które nazywano pudlami. Używano ich, jako psów myśliwskich i słynęły ze swej miłości do wody. Pierwotne znaczenie słowa "pudel" oznaczało tyle, co "taplający się w wodzie" (w staroniemieckim "pudeln" znaczyło "chlapać, taplać się"). Dawne pudle opisywane były, jako psy myśliwskie o skręconym i obfitym włosie. Ich wygląd nie przypominał dzisiejszego pudla, były jednak starannie strzyżone, co miało im ułatwiać pracę w wodzie. Używano ich też, jako stróżów owiec i kóz. Długi, skręcony włos dawnych pudli był dla wielu dawnych elegantów jeszcze zbyt twardy, stąd w XVI w. - prawdopodobnie we Francji - narodził się pomysł skrzyżowania ówczesnych pudli ze spanielami, celem nadania włosom delikatności i miękkości. Od tej pory pudle strzyżone były już tylko ze względów estetycznych, gdyż przestały pełnić jakiekolwiek funkcje użytkowe, z wyjątkiem towarzyszenia swemu (bogatemu) panu w codziennym życiu. Pudel stał się ulubieńcem salonów, do czego przyczynił się w ogromnym stopniu król Ludwik XV - władca Francji miał ulubionego. wspaniałego, śnieżnobiałego psa, i rzecz jasna, wszystkie damy dworu wkrótce także musiały mieć podobnego psa.