Przodków setera irlandzkiego szukać trzeba wśród francuskich spanieli oraz u hiszpańskich wyżłów zwanych "perdigueros". W swojej dzisiejszej postaci pojawił się dopiero w XVII w., kiedy to angielski hodowca skrzyżował przybysza z Hiszpanii z seterem angielskim i seterem szkockim. Do XVIII w. setery irlandzkie były głównie łaciate - białe i czerwone. Jednak w miocie rodziły się często zwierzęta czysto rude, które były szczególnie cenione. Hodowlę setera irlandzkiego poprowadzono w kierunku utrwalenia tej cechy i dziś seter irlandzki szczyci się pięknym jednolitym kolorem świeżo wyłuskanego kasztana. Odmiana czerwono-biała została uznana za odrębną rasę, ale nie zdobyła popularności swego jednolicie rude- go krewniaka. Najbliższymi jego krewnymi są seter angielski i seter szkocki - gordon. Seter irlandzki pojawił się po raz pierwszy w roku 1825 dzięki angielskiemu lordowi sir Laverackowi, miłośnikowi nakrapianych seterów angielskich. Pochodzący ze Szkocji czarny i podpalany gordon-seter powstał kilka lat później (1835 r.). Niewątpliwie najstarszy jest seter angielski, zwany czasami właśnie laverackiem.