Ten wspaniały, żywy, pełen temperamentu pies nie nadaje się na psa stróżującego. Wprawdzie na widok obcego zaczyna ujadać, jednak wszelkich gości serdecznie wita. Marzy o polowaniu i o wyprawach ze swoim właścicielem, czuje się najlepiej w chaszczach, na polach i bagnach. Jest zdecydowanie najbardziej wysportowanym psem spośród wszystkich wyżłów ras angielskich i kontynentalnych. Ponieważ seter irlandzki ma bardzo dobrze rozwinięty węch, jest użyteczny przede wszystkim w obszarach wodnych. Równie dobrze poluje na kuropatwy, jak i na bażanty czy kaczki. Na terenie otwartym porusza się elegancko wyprostowany z podniesioną głową. Jednak, gdy tylko zwęszy zwierzynę, całkowicie zmienia postawę. Opuszcza głowę, pochyla się i raczej czołga się niż idzie. Stąd i nazwa rasy - "seter" pochodzi od czasownika angielskiego "to set”, co oznacza tyle, co "przypaść do ziemi". Rzeczywiście, wcześniej szkolono setery, by kładły się przed zwierzyną, a myśliwy przykrywał go siecią - wraz z wystawionym ptakiem.