Zanim w XIX wieku zajęto się uszlachetnianiem ras psów myśliwskich, w całej Francji istniało wiele odmian małych psów myśliwskich - każdy region miał w zasadzie własne psy. Około 1900 roku powstały pierwsze spaniele bretońskie, zrodzone z krzyżówek owych niewielkich psów polujących z psami w typie spaniela i setera, pozostawionych w Bretanii przez angielskich myśliwych. Pierwszy miot spanieli bretońskich - jeszcze wówczas znane, jako wyżły bretońskie - powstał z połączenia pewnego francuskiego wyżła z angielską seterką. Ten związek miał miejsce pod czujnym nadzorem, wiceksiężnej de Pontavice. Wkrótce okazało się, że psy z tego miotu są wyjątkowo utalentowane myśliwsko i doskonale sprawdzają się na polowaniach w urozmaiconym krajobrazie Bretanii. Dlatego też i inni hodowcy poczęli naśladować takie krzyżówki, a wkrótce opracowali pierwszy wzorzec i w 1907 roku utworzyli "Klub krótkoogoniastego wyżła bretońskiego z Loudćac", Pierwszym wpisanym do ksiąg rodowodowych psem był sześcioletni, trójkolorowy pies imieniem Boy, co miało podkreślać angielski wkład w utworzenie tej rasy.